Πέμπτη, Αύγουστος 5
Δημόσιο Forever ... περί ΟΣΕ ο λόγος
Σήμερα το βράδυ (Πέμπτη 5/8/2004, 20:25 ξεκίνησαν να γράφονται αυτές οι γραμμές. πότε θα μπώ online και θα κάνω το post άλλη ιστορία) ήθελα να ταξιδέψω με τρένο προς Κατερίνη από Αθήνα (παρά τις υψηλές του τιμές, προτιμώ το Intercity anytime από το ΚΤΕΛ). Οπότε λοιπόν, όπως κάθε geek (λέμε τώρα) που σέβεται τον εαυτό του εν έτει 2004 τσέκαρα τι παίζει στο internet.
Αναζήτηση από το in.gr για "δρομολόγια τρένων". Άμεση εύρεση δρομολογίων και τιμών επιλογή του βραδινού Intercity που φεύγει 20:53 από Αθήνα. Απόπειρα εύρεσης online μηχανισμού αγοράς εισητηρίων (επηρεασμένος από ανάλογη εμπειρία, αγορά εισητηρίου Φρανκφούρτη-Καρλσρούη από Ελλάδα, πολύ πριν φτάσω Φρανκφούρτη φυσικά). Τζάμπα κόπος. Ο Χρήστος δίπλα μου (έχοντας μείνει χρόνια πολλά στην Ιταλία) με κοροιδεύει και μου δείχνει πως σε καλύτερες ή αντίστοιχες τιμές από αυτές του ΟΣΕ και για ανάλογη απόσταση και τον μισό χρόνο ταξιδίου μπορεί να αγοράσει θέση στους Ιταλικούς σιδηροδρόμους.
Απόπειρα τηλεφωνικής κράτησης λοιπόν (κατά τις 4 το απόγευμα). Κάποιος προφανώς βαριεστημένος υπάλληλος σηκώνει το τηλέφωνο αφού αυτό χτυπήσει πρώτα 6-7 φορές. "Δεν κάνουμε κρατήσεις κύριε", με ενημερώνει και με πληροφορεί ότι έχουν μείνει καμιά 15αριά διαθέσιμες θέσεις στη Β΄ και καμιά 40αριά στην Α΄ θέση.
19:15 περίπου στο σταθμό Λαρίσης. Ουρά 50-60 άτομα (ίσως παραπάνω). 1 ταμείο από τα 3 να δουλεύει (!!!). Πάραυτα 3 άτομα στις πληροφορίες (1 άτομο αρκούσε) και 2 επιβλέποντες (που απλά στέκονταν όρθιοι και στα παράπονα όσων περίμεναν απαντούσαν "στην ουρά", "δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα κύριε", "να μην έρχεστε τελευταία στιγμή" και άλλα τέτοια όμορφα). Ένας από τους τύπους στις πληροφορίες να καπνίζει σε χώρο που απαγορεύεται (στα εκδοτήρια). Κλιματισμός; Αν υπήρχε δεν τον κατάλαβα, αν και ίσως έφταιγε η πολυκοσμία. Σκέψεις να την κάνω με ελαφρά προς τα ΚΤΕΛ, αλλά ας ρωτήσω πρώτα αν υπάρχουν εισητήρια. Στις πληροφορίες μια κυρία που μάλλον πλησιάζε τα 60 με ενημερώνει ότι "υπάρχουν κάτι λίγα, αλλά θα πρέπει να περιμένετε στην ουρά, μπορεί να τελειώσουν στο ενδιάμεσο". Τι να κάνεις λοιπόν, αναμονή (με την υπόγεια διάβαση στην Εθνική οδό έξω από την Κατερίνη σε λειτουργία πρέπει ή να κατέβεις 10 χιλιόμετρα πιο μακριά από την Κατερίνη -αν πάς με λεωφορείο που κάνει διαδρομή προς Θεσσαλονίκη- ή να πάρεις το βραδινό δρομολόγιο του ΚΤΕΛ Πιερίας, που έχει πάντα θέσεις μεν, φεύγει στις 12 το βράδυ δε. Και καθότι θέλω να κάνω έκπληξη στους δικούς μου η επιλογή του "να έρθουν να με πάρουν" είναι ύστατη).
Όπως περιμένω πέφτει το μάτι μου σε μια τοιχοκολλημένη ανακοίνωση. Τις ακριβείς λέξεις τις ξεχνάω, αλλά ουσιαστικά ενημέρωνε το κοινό ότι τον τελευταίο καιρό υπάρχει πολύ μεγάλη αύξηση στη ζήτηση και ο ΟΣΕ φροντίζει να ανταποκριθεί σε αυτή σύντομα με προμήθεια νέων συρμών και αναδιοργάνωση των δρομολογίων. Πόσο σύντομα μη με ρωτάτε, δεν ξέρω ούτε πόσο καιρό υπάρχει αυτή η ανακοίνωση τοιχοκολλημένη, ούτε κάποια κρυστάλλινη σφαίρα να δω πότε θα γίνουν πραγματικότητα τα όσα λέει. Προσωπική μετάφραση: αν και η αύξηση παρατηρείται από καιρό, περιμέναμε η κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο για να λάβουμε μέτρα. Φυσικά, αν είχαμε πράγματι σχεδιάσει με λεπτομέρεια τις πρέπουσες ενέργειες θα σας ενημερώναμε για το πότε ακριβώς θα ληφθούν τα νέα βαγόνια και πότε θα ολοκληρωθεί η αναδιοργάνωση των δρομολογίων. Αλλά και εμείς στο ψάξιμο είμαστε, βάλε βρε αδερφέ μια ανακοίνωση τώρα να πεις ότι κάτι κάνουμε, εξάλλου μονοπώλιο είμαστε, ο μισθός μας να βγαίνει και από κει και πέρα στα αμελέτητά μας.
Περιμένοντας στην ουρά φλας-μπακ η εικόνα του σταθμού τρένων της Καρλσρούης (μια πόλη αστεία σε μέγεθος σε σχέση με την Αθήνα) που βρισκόμουν την προηγούμενη μέρα. 7 ταμεία, λειτουργούσαν τα 5 (τα ταμεία δίναν και πληροφορίες βέβαια!). Καμιά 10αριά άτομα ουρά. 5-6 αυτόματα μηχανήματα έξω για αγορά εισητηρίων και αποσυμφόρηση των ταμείων (υποθέτω πως μόνο κάτι αδαείς τουρίστες σαν κι εμένα χρησιμοποιούσαν το ταμείο). Εικόνες πολιτισμένης χώρας.
Κατά τις 20:10, μετά από μια ώρα κοντά καταφέρνω να πάρω εισητήριο. Κανά 20λεπτο πριν έχει ανοίξει ένα 2ο ταμείο (το 3ο δεν άνοιξε ποτέ μέχρι τις 20:40 που επιβιβάστηκα), οπότε και η ουρά έχει μειωθεί κάπως (ΠΟΥ ήταν πιο πριν το 2ο άτομο που έκατσε στο ταμείο; τι ακριβώς έκανε; αν τον έξυνε, θα χάσει τη δουλειά του ή έστω θα τιμωρηθεί για αυτό; λέμε τώρα). 1 ώρα στο περίμενε. 40 Ευρώ στο περίπου (13 Ευρώ φοιτητικό εισητήριο, 25 Ευρώ κόμιστρο Α΄ θέσης Intercity) για ένα δρομολόγιο 400 προς 450 χιλιομέτρα. Με μέση ταχύτητα περίπου 100 χιλιόμετρα την ώρα, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη έχει ξεπεράσει τα 200 (το σχετικό περιοδικό που μοιράζεται στο τρένο υπόσχεται τέτοιες ταχύτητες κάποια στιγμή μέχρι το 2008. Ίδωμεν). Με τιμές Ευρωπαϊκές μεν, σε μια χώρα που ο μέσος μισθός είναι πολύ χαμηλότερος από τον Ευρωπαϊκό δε. Και φυσικά με καμία δυνατότητα να αγοράσεις εισητήριο ή έστω να κρατήσεις από απόσταση, η τουλάχιστον καμιά "προφανή" τέτοια δυνατότητα (αν υπάρχει, ο υπάλληλος στο τηλέφωνο ήταν υπερβολικά βαριεστημένος να με ενημερώσει). Ή όπως θα λέγανε και τα Ημισκούμπρια ... "Δημόσιο forever" (μη με ρωτάτε αν ο ΟΣΕ είναι ακόμα Δημόσια Επιχείρηση ή έχει ψιλοαυτονομηθεί όπως ο ΟΤΕ, αλλά τέτοιες συμπεριφορές μόνο σοβαρή ιδιωτική επιχείρηση δε θυμίζουν).
Άσχετο-Σχετικό σχόλιο 1: 2-3 μέτρα πιο πέρα τα εκδοτήρια του (ιδιωτικού; I don't know) προαστιακού σιδηρόδρομου να μην έχουν ούτε μισό άτομο ουρά. Κάπου 7 ώρες πιο πριν στις εξόδους/εισόδους του Ελ. Βενιζέλος καμιά κατοστή άτομα (πιθανόν παραπάνω) να εξυπηρετούν όσους έρχονται για την Ολυμπιάδα, τη στιγμή που δεν περισεύει ένας ακόμαγια το ταμείο του ΟΣΕ. Μερικές φορές αισθάνεσαι στο πετσί σου σαν Ελλάδα να είναι μόνο η Αθήνα (κι ας είναι -με κάθε σεβασμό στους φίλους και γνωστούς, αλλά και αγνώστους, Αθηναίους- από τα χειρότερα μέρη της Ελλάδος).
Άσχετο-Σχετικό σχόλιο 2: Μόλις πριν λίγο έκατσα στο τρένο. Θέση 92 από τις 96 στο βαγόνι της Α΄ θέσης. Και πάλι καλά που πρόλαβα.
Υ.Γ. Γιατί δεν έγραψα τίποτα για αρκετό καιρό πριν φύγω για διακοπές; Πώς πέρασα [με μια λέξη μόνο: απίστευτα! :)] και τι έκανα στις διακοπές (25/7-3/8); Αντί να έθαβα τον ΟΣΕ θα ήθελα να γράφω για αυτά, αλλά τι να το κάνεις που τα έχω πάρει απίστευτα. Oh well, υπάρχει και το weekend. Υπάρχει και το τρένο (δίπλα μου υπάρχει μια πρίζα που υπόσχεται την αναγκαία αυτονομία μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, τώρα που η μπαταρία τελειώνει). Ίδωμεν.
Πέμπτη, 5/8/2004, 21:23, στο δρόμο για Κατερίνη.