Δευτέρα, Ιούνιος 7
Η επόμενη μέρα
1 post την εβδομάδα ... δεν ξεκίνησα καλά μου φαίνεται :( Τι να κάνεις που καπάκι μετά το πρώτο post έφυγα να δω τους δικούς μου (πακέτο με την επίσκεψη για το EGEE kick off meeting και το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος ήμουν offline για μια βδομάδα σχεδόν) και την προηγούμενη εβδομάδα στο τρέξιμο. Έπρεπε να κάνω 16 ώρες σεμινάρια Παρασκευή, Σαββάτο και Κυριακή ... ως εκπαιδευτής! Πιστέψε με όχι και το πιο εύκολο πράγμα.
Θα μπορούσα να γράψω για αρκετά, διαφορετικά πράγματα αλλά newspiles μπορείτε να βρείτε .. και αλλού. Μάλλον θα προτιμήσω να γράψω για μια ταινία που είδα που είδα από την προηγούμενη Κυριακή και ήθελα από τότε να γράψω κάτι για αυτή, αλλά είτε δεν έβρισκα το χρόνο είτε τη διάθεση (το να ξυπνάς κάθε μέρα στις 5:30-6:00 το πρωί με μόλις 4 ώρες ύπνο δεν είναι και ότι καλύτερο). Περιττό να πω ότι ακολουθούν minor spoilers, αν και λογικά είτε θα έχετε ήδη δει την ταινία, είτε θα έχετε διαβάσει καμιά κριτική. Εξάλλου άμα ήταν να ρίξω απλά άλλο ένα review, δε θα καθόμουν να γράφω αυτές τις λέξεις
Απλά για την ιστορία να σας πω πως η ταινία περιγράφει ένα καταστρεπτικό για τον πολιτισμό μας σενάριο στο οποίο μέσα σε μόλις 5 μέρες έρχεται η 2η εποχή των παγετώνων και καλύπτεται με πάγους όλες οι ΗΠΑ, η Βόρεια και η Κεντρική Ευρώπη. Φυσικά η ταινία (όπως κάθε ακριβή Χολυγουντιανή παραγωγή) έχει και κάποια από κλασικά Χολυγουντιανά κλισέ. Ένα (ο Θεός να το κάνει) love story, τον γονιό που (χωρίς να το θέλει) έχει παραμελήσει το γιο του και κινδυνεύει τη ζωή του να τον σώσει (και τον βρίσκει σε μια παγωμένη Νέα Υόρκη κάτω από 50 μέτρα χιόνια) και αρκετά ακόμα. Ωστόσο είναι αρκούντως αφυπνιστική, περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς. Η καταστροφή δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός αλλά κάτι που προκαλεί ο άνθρωπος, και δη η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ (κυρίως) που αρνείται πεισματικά να εφαρμόσει πιο αυστηρά μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος.
Πόσο αληθοφανές είναι το σενάριο της ταινίας [διακοπή του Ρεύματος του Κόλπου και παγετώνες στη Βόρεια Ευρώπη και Αμερική]; Βασικά είναι απλά και μόνο αυτό, ένα σενάριο που κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ούτε αν θα λάβει χώρα, ούτε αν η πτώση της θερμοκρασίας θα είναι τόσο δραματική σε τόσο σύντομο διάστημα (η επιστήμη έχει προοδεύσει, αλλά ακόμα ξέρουμε τόσα πολλά αλλά και τόσο λίγα για τον πλανήτη που ζούμε). Είναι ένα σενάριο καταστροφής που έχει ακουστεί, αλλά και ένα σενάριο που κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί. Το θέμα δεν είναι ούτε να το προβλέψουμε (δεν μπορούμε! όχι ακόμα τουλάχιστον), ούτε τι κάνουν οι Αμερικάνοι ... το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς.
Διάβαζα χτές ένα άλλο άρθρο που έλεγε πως κοντά σε κάποιες ακτές η ανάλυση των ανωτέρων ιζηματογενών στρωμάτων άμμου έδειξε περιεκτικότητα 25% (!!!) σε πλαστικό. Όχι από κάποια αέρια θερμοκηπίου που εκπέμπουν κάποιες μεγάλες "αναίσθητες" εταιρίες, αλλά από εξίσου αναίσθητους λουόμενους.
Γενικά δε χρειάζεται να έχεις οικολογική συνείδηση ούτε να ψάξεις και πάρα πολύ να δεις ότι αλλάζουμε τον κόσμο προς το χειρότερο. Αλλά βγαίνοντας από το σινεμά σκέφτεσαι πως δεν καταστρέφεις απλά τον πλανήτη, δεν καταστρέφεις κάτι που συχνά ακούγεται πολύ αφηρημένο ή πολύ μακρινό (το οικοσύστημα, το περιβάλλον, το Ρεύμα του Κόλπου, το στρώμα του όζοντος, τα τροπικά δάση) αλλά τελικά τον ίδιο σου τον εαυτό.
Τις τελευταίες μέρες ξεκινάω από τα παραπάνω και σκέφτομαι δύο πράγματα βασικά. Το πρώτο είναι να αναρωτιέμαι γιατί είμαστε τόσο αδιάφοροι. Γιατί ο δυτικός πολιτισμός μας, που παρά τα προβλήματά του έχει κάνει τόσες πολλές κατακτήσεις αδιαφορεί τόσο πολύ για το περιβάλλον. Γιατί μαθαίνουμε από πολύ μικρή ηλικία πως είναι κακό να κλέβεις, να σκοτώνεις κλπ. κλπ. (όχι ότι ζούμε σε μια κοινωνία αγίων! αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε ούτε κλέφτες, ούτε δολοφόνοι, ούτε πολλά άλλα!) αλλά δε μαθαίνουμε πως είναι κακό να καταστρέφεις με οποιοδήποτε τρόπο τον ίδιο σου τον εαυτό σε τελική ανάλυση;
Το δεύτερο είναι η εξίσωση Drake και το παράδοξο Fermi. Μήπως τελικά η αλόγιστη κατανάλωση των φυσικών πόρων καθιστά το L αρκετά μικρό; Μήπως η μοίρα των πολιτισμών είναι να εξαντλήσουν ή να καταστρέψουν τους πλανητικούς πόρους πολύ πιο γρήγορα από ότι θα αποκτήσουν τη δυνατότητα να αξιοποιούν τους αντίστοιχους πλούτους δορυφόρων και άλλων πλανητών; Μήπως όσοι έχουν οικολογικές ανησυχίες (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) ελπίζουν μάταια ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί;
Ελπίζω πως όχι ...